เพลงโศก - นายมี

จะว่าโศกโศกอะไรที่ในโลก
ไม่เท่าโศกใจหนักเหมือนรักสมร
จะว่าหนักหนักอะไรในดินดอน
ถึงสิงขรก็ไม่หนักเหมือนรักกัน
จะว่าเจ็บเจ็บแผลพอแก้หาย
ถ้าเจ็บกายวายชีวาจะอาสัญ
แต่เจ็บแค้นนี่แลแสนจะเจ็บครัน
สุดจะกลั้นสุดจะกลืนขืนอารมณ์
จะว่าขมขมอะไรในพิภพ
ไม่อาจลบบอระเพ็ดที่เข็ดขม
ถึงดาบคมก็ไม่สู้คารมคม
จะว่าลมลมปากนี้มากแรง
จะว่าเมาเมาอะไรก็ไม่หนัก
อันเมารักเช่นนี้มีทุกแห่ง
เกิดยุ่งยิ่งชิงกันถึงฟันแทง
ใครพลาดแพลงล้มตายวายชีวา

Of all sorrows suffered by humnity,
Nothing can be as soul searing;
Of all burdens onerous and crushing,
Nothing to compare with care borne.
Of all wounds daily healed by doctors,
Nothing can administer to lovelorn;
Of all sleeplessness lasting untill dawn,
There's no dawn for the love-sick swain.
Of all bitter sweets so replete in excess,
No bitterness can exceed lovers' pain.
Of all drunkenness comdemned as profane,
Nothing gains on love-drunk sunk in mire.
Of all pledges sacred broken in spite,
Of love's plight pledged in troth of desire.
Nothing can redeem such but to die
In the fire....

English translation: M.R. Seni Pramoj

เพลงโศกนำเนื้อหามาจาก นิราศเดือน ประพันธ์โดยนายมี หรือ หมื่นพรหมสมพัตสร กวีสมัยต้นรัตนโกสินทร์ ลูกศิษย์ของสุนทรภู่
ขณะแต่งนิราศเดือนนี้ นายเดือนบวชเป็นพระภิกษุอยู่ และยังอยู่ในวัยหนุ่ม สำนวนโวหารจึง ค่อนข้างโลดโผน มีการกระทบกระเทียบเปรียบเปรยแสบแสบคันคัน พอสมควร