อรุณรุ่งริมฝั่งกก - ประยอม ซองทอง

ในความหนาวเยือกยะเยียบเฉียบสำนึก
แรกรู้สึกเสียงจ้าไก่ป่าขัน
แว่วดุเหว่าเร้าสำเหนียกเพียกไพรนั้น
ก่อนตาวันแหวกม่านหมอกมามอง

รื่นลมเช้าเรไรกลิ่นไม้ป่า
วักน้ำใสไล้หน้าขวัญอย่าหมอง
อธิษฐานผ่านนทีธารสีทอง
ให้พานพ้องภาพพิศอิฏฐารมณ์

เสียงโห่รับนกร้องดังก้องป่า
บอกอำลาราตรีที่สุขสม
ด้วยแรงถ่อหลายถ่อรอระดม
แพไม้ไผ่ไล่ลมริ้วริ้วมา

โอ้ป่าเขาลำเนาไพรเมืองไทยเอ๋ย
ทุกครั้งเคยสงบสันติ์สุขหรรษา
แต่อดีตนับนิรันดร์เช่นนั้นมา
เป็นศรัทธาสีทองของคนไทย

แม่น้ำกกวกไหลวนไปทั่ว
ผ่านหมอกมัวทุ่งกว้างและป่าใหญ่
กระซิบฝากรัก-หวังริมฝั่งไป
กระทั่งในอนาคตจงงดงาม

ขอความงามทั้งสิ้นแผ่นดินนี้
อย่าให้มีเลือนพรากจากสยาม
เป็นเมืองไทยแสนสงบสบสมนาม
เพื่อคงความเป็นไทยไปนิรันดร์


พฤษภาคม ๒๕๑๘