โอ้จันทรจรเร่ขอบเวหา
ไร้จันทราลอยเยี่ยมเหลี่ยมสิงขร
ดูว้าเหว่เอกาอนาทร
เที่ยวเร่ร่อนหวั่นหวาดอนาถใจ
หนาวน้ำค้างพร่างพรมจะห่มเสื้อ
พออุ่นเนื้อแนบสนิทพิสมัย
ถึงลมว่าวหนาวยิ่งจะผิงไฟ
แต่หนาวใจจำกลั้นทุกวันคืน
แม้นมีคู่ชูชิดสนิทนุ่ม
เหมือนห่อหุ้มผ้าทิพย์สักสิบผืน
หอมบุปผามาลัยไม่ยั่งยืน
ไม่ชูชื่นเช่นรสพจมาน
ไร้จันทราลอยเยี่ยมเหลี่ยมสิงขร
ดูว้าเหว่เอกาอนาทร
เที่ยวเร่ร่อนหวั่นหวาดอนาถใจ
หนาวน้ำค้างพร่างพรมจะห่มเสื้อ
พออุ่นเนื้อแนบสนิทพิสมัย
ถึงลมว่าวหนาวยิ่งจะผิงไฟ
แต่หนาวใจจำกลั้นทุกวันคืน
แม้นมีคู่ชูชิดสนิทนุ่ม
เหมือนห่อหุ้มผ้าทิพย์สักสิบผืน
หอมบุปผามาลัยไม่ยั่งยืน
ไม่ชูชื่นเช่นรสพจมาน