แต่เช้าต่อเย็นค่ำ
ต้องตรากตรำด้วยน้ำตา
ผิดหรือกูเกิดมา
แล้วถูกตราเป็นกรรมกร
กูทนถูกกดขี่
นายทุนชี้เฝ้าเห่าหอน
เอาเปรียบกูทุกตอน
แม้กินนอนคอยจี้ไช
ความรู้กูก็ต่ำ
นายทุนซ้ำคอยผลักไส
กูอยู่ด้วยจำใจ
หมดทางไปเพราะไร้เงิน
กูทุกข์กูเหนื่อยยาก
กูลำบากมันเที่ยวเพลิน
กินนอนบนกองเงิน
โดยส่วนเกินแรงงานกู
ลูกเมียกูยากไร้
จะอดตายใครบ้างรู้
หวังรัฐคอยแลดู
กลับค้ำชูพวกนายทุน
อนิจจา รัฐฯ ของชาติ
ตกเป็นทาสน้ำเงินขุน
ทรยศเพื่อนนายทุน
เพียงเกื้อหนุนพวกพ้องตัว
พวกกูอดตายแน่
หมดทางแก้ด้วยมืดมัว
ตราบใดที่ชนชั่ว
ยังฝังครัวบนหลังกู
