ดาวพ้อฟ้าว่าไยฟ้าใจสอง
ข้างขึ้นครองแขออมอ้อมอกสรวง
ครั้นคืนแรมโลมดาวด้วยหนาวทรวง
ฟ้าแสร้งลวงรักเกลื่อนทั้งเดือนดาว
จำเลยฟ้าน่าสงสารมานานแล้ว
อรุณแผ้วรพีพรรณดาวหยันหาว
ปุยเมฆฟ่องฟ้าก็มีราคีคาว
ลมอื้อฉาวดาวก็ว่าฟ้าคร่ำครวญ
พิรุณรินฉินว่าฟ้าร้องไห้
ทอเงาในน้ำพริ้มว่ายิ้มสรวล
วิหคเหลิงเริงร่าก็ฟ้าชวน
ตะวันจวนจากก็ว่าฟ้าอาวรณ์
โอ้อกฟ้าฟังพ้อแสนท้อแท้
สุดตาแลฟ้าอิงแอบสิงขร
หรือจุมพิตทิวพนาจูบสาคร
ดาวคงค่อนขอดว่าใจฟ้าทราม
ฟ้าเสงี่ยมเจียมใจดาวไม่เห็น
ทนลำเค็ญทนคำดาวพร่ำหยาม
ตรองเถิดฟ้าแขวนประจำทุกย่ำยาม
แต่รับความหมุนเวียนใครเปลี่ยนแปร
มาตรบุญฟ้าฝันใดสมใจคิด
คงซึ้งจิตเจตนาของฟ้าแน่
ว่ารักดาวหรือเดือนเป็นเพื่อนแด
ฟ้าซื่อแต่บอดตาเพราะฟ้าเจียม ๚
