With the old world to the grave,
I was a King in Babylon
And you were a Christian Slave.
I saw, I took, I cast you by,
I bent and broke your pride.
You loved me well, or I heard them lie,
But your longing was denied.
Surely I knew that by and by
You cursed your gods and died.
And a myriad suns have set and shone
Since then upon the grave
Decreed by the King of Babylon,
To her that had been his Slave.
The pride I trampled is now my scathe,
For it tramples me again.
The old resentment lasts like death,
For you love, yet you refrain.
I break my heart on your hard unfaith,
And I break my heart in vain.
Yet not for an hour do I wish undone
The deed beyond the grave,
When I was a King in Babylon
And you were a Virgin Slave.
ด้วยหลายสิบหลายร้อยปีอันหาญห้าวก้าวผ่าน
พร้อมโลกอดีตกาลรานลงสุสานนั้น
ครั้งหนึ่งข้าเคยครองบาบิลอนเป็นจอมราชัน
แล้วเจ้าคือนางทาสสาวชาวคริสเตียนแสนสคราญ
ข้าเห็น ข้าลัก ข้าพรากตัวเจ้ามา
ข้าหาญ ข้าหักศักดิ์ศรีเจ้าลงแหลกราญ...
นับแต่นั้น จอมราชันแห่งบาบิลอนทรงบัญชา
ประกาศิตให้แสงแห่งตะวันขึ้นและฉายส่องนับพันนับหมื่นครั้ง
เหนือสุสานนาง
ผู้ครั้งหนึ่งเคยเป็นนางทาสใต้เบื้องบาทจอมอัครา
ศักดิ์ศรีที่ข้าเคยใช้บาทเหยียบย่ำ
บัดนี้มันกลายเป็นสิ่งที่ทำร้ายข้า
ด้วยว่ามันย้อนกลับมา
เหยียบหยามย่ำดวงใจข้าปางตาย
ด้วยสำนึกเสียใจในครั้งเก่า
มันฝังนานรานร้าวยิ่งกว่าความตาย
เพื่อเจ้า เจ้าผู้เป็นที่รัก
แต่มิเคยสักครั้งจะปล่อยให้ข้าครอบครองหัวใจ
เมื่อข้าหยามย่ำดวงใจเจ้าแหลก
แลกกับความทรนงที่เจ้ามิยอมลงให้
ด้วยหลงในขัตติยะมานะ
จึงได้ทำร้ายดวงใจข้าเองแหลกมลาย
บทแปลภาษาไทยมาจากหนังสือ "เราจะข้ามเวลามาพบกัน"
