1
เธอทำให้โลกนี้ชุ่มสีสัน
โดยคืนวันระบุอายุขัย
ขับขานจากพุ่มไม้ จากภายใน
ขีดข่วนรอยเปื้อนไว้ในแก่นแกน
ฉันทุรนผจญมารในด้านมืด
ยาวยืดกระบวนโจทย์โหดร้ายแสน
อย่างไรในด้านลบบรรจบแดน
มาดแม้นอยากเคาะคีย์แสนดีงาม
รู้สึก , เธอยังคงเป็นมงคล
แหละหลากล้นสารพันตรงกันข้าม
ฉัน , ภาวะภายในอันไร้นาม
ไร้แม้แต่ช่วงยามกล่าวความรัก
ทั้งทั้งที่สีสันชั้นหนังสือ
สารสื่อฟ้าครามวาวงามสลัก
รูปเขตแดน แผนที่ ที่พัก
ครอบคลุมอาณาจักรทั้งจักรวาล
ทั้งทั้งที่ชีวิตมีสิทธิ์เลือก
สู่ภูเทือกหมื่นแสนแกนแก่นสาร
ฉันใช่ไหม ดูสิ! ปีกพิการ
ครุ่นเครียดจนเกียจคร้าน จนด้านชา
และ , ทั้งที่พรุ่งนี้ยังมีอยู่
ประตูก็ลงกลอนซ่อนใบหน้า
ขอบตาคล้ำช้ำม่วงรอบดวงตา
ก้มค้นหาข้อมูลดวงอาทิตย์
ความหมายยังฉายโชนแถบโทนเฉด
ฉันกลับเอ่ยปฏิเสธ สละสิทธิ์
ดวงแดดยังฉาบทาสารทิศ
ฉันพบว่าชีวิตยังติดตัน
ฝันอยากเบ่งบานในด้านบวก
ท้ายที่สุดมอดปลวกแทะกัดขวัญ
สืบเท้าสะดุดลื่นลานคืนวัน
กดข่มอารมณ์ขัน รอลั่นรัว
2
ฉันหายไปในลานนิทานภาพ
ซึมซาบต่อเมฆหมอกแย้มหยอกยั่ว
ว่า...โอ้! พยัญชนะแต่ละตัว
เบิกบานอยู่อีกขั้วนอกรั้วเรา
เธอทำให้โลกนี้มีสีสัน
ขณะฉันทำให้โลกนี้โศกเศร้า
ณ หน้ากระดาษอาจแหว่งเว้า
เครียดขรึม ทึมเทา เกินเข้าใจ
ล้วนอยากเบ่งบานในด้านบวก
ก็บอดหนวกย่ำแย่เกินแก้ไข
เหมือนกับต้องคำสาปของคราบไคล
ชวนเต่าในอาจมร่ำสนทนา
เธอเลือกซื้อ เลือกอ่านนิทานภาพ
ขณะฉันเลือกซึมซาบ ฟรันซ์ คาฟก้า
ก็อาจงามเหงาแหละ แต่ละเวลา
กระทั่งว่าอยากบอกรักเธอสักครั้ง!
* เขียนในร้านหนังสือนายอินทร์
