No morn – no noon!
No dawn – no dusk – no proper time of day –
No sky – no earthly view –
No distance looking blue –
No road – no street – no”t’ other side this way” –
No end to any row –
No indications where the Crescents go –
No top to any steeple –
No recognitions of familiar people –
No courtesies for showing ‘em –
No knowing ‘em!
No traveling at all – no locomotion –
No inkling of the way – no notion
“No go” by land or ocean –
No mail – no post –
No news from any foreign coast –
No Park, no Ring, no afternoon gentility –
No company – no nobility –
No warmth, no cheerfulness, no healthful ease,
No comfortable feel in any member –
No shade, no shine, no butterflies, no bees,
No fruits, no flowers, no leaves, no birds –
November!
My Reflection: ฤดูหนาวเป็นช่วงเวลาที่น่าหดหู่ยิ่งนัก อากาศทึบทะมึน ลมหนาวกรีดผิว การเดินทางก็ติดขัดจากสภาพอากาศ กิจกรรมกลางแจ้งที่เคยกระทำในฤดูร้อนก็ต้องงดไปทั้งสิ้น กลางวันและกลางคืนมีบรรยากาศแทบจะไม่แตกต่างกัน เรียกได้ว่าเป็นช่วงเวลาแห่งการจำศีลโดยแท้
ชอบบทกวีนี้ตรงที่ผู้เขียนเล่นกับคำว่า “No” ทุกบรรทัดจะมีคำว่า “No” จนไปจบลงที่ November คือเดือนพฤศจิกายน ตัวอักษร No คือสองตัวอักษรแรกของ November ซึ่งเป็นช่วงฤดูหนาวของชาวตะวันตก บรรยากาศจะแห้งแล้ง ทึบทึมเหมือนที่บทกวีนี้กล่าวถึงคือไม่มีพระอาทิตย์ ไม่มีพระจันทร์ ไม่มียามเช้า ไม่มีเที่ยงวัน ไม่มีไปรษณีย์ ไม่มีการเดินทาง ไม่มีความอบอุ่น ไม่มีดอกไม้ ไม่มีผีเสื้อ ไม่มีใครคุ้นหน้าคุ้นตา และอีกมากมายที่กล่าวถึง ผู้เขียนเพิ่มเครื่องหมายตกใจไว้ในบรรทัดเริ่มและบรรทัดสุดท้าย เป็นเพิ่มน้ำหนักและประชดประชันว่ามันจะอะไรกันนักหนาในช่วงฤดูหนาวแบบนี้ จะทำอะไรก็ทำไม่ได้
