@ สิ้น“อังคาร”พานขาดห้วง...............แห่งกวี วรรณเวย
ประดุจร้าวรุ้งมณี........................นั่นแล้ว
ข้าวคลุกทะเลรสดี........................ลิ้นดับ ด้านชา
ห้วงแห่งศิลป์สยามแก้ว................สะดุดเกื้อกูลชน ฯ
@ สิ้น“ท่านอังคาร”ครา
มหายุทธ์มิย่อย่น
สยามยังอลวน
ยื้ออำนาจระบาดบาน
อยุธเยศร้าว
เพราะคาวเมือกจากมือมาร
เชื้อชั่วอันเชี่ยวชาญ
ยังอันธพาลยึดบ้านเมือง
นารีขี่คางคก
ไพร่ตลกก็ลือเลื่อง
พวกควายคลั่งแค้นเคือง
เชื่องสยบยอบเงินตรา
กากี-ขี้ม้า-ขาว
แลสีเทาก็สิ้นท่า
แดงสาดกระเซ็นทา
เป็นเทือกเทอะเลอะเปรอะไป
หุ่นเชิดมาขายชาติ
ใช้อำนาจและบาตรใหญ่
บอกบทจากดูไบ
ให้สับร่างกางปีกคลุม
เคยมวลพันธมิตรฯ
หยัดพิชิตอยู่ชุกชุม
เคลื่อนทัพเสริมทัพสุม
เข้าร่วมสู้อยู่กลางกรุง
แลเคย“ท่านอังคาร”
ขานกวีรุจีจรุง
กล่อมขวัญปลอบขวัญปรุง
สร้างสายรุ้งอันเรืองรอง
ธงทิวพันธมิตรฯ
ได้สถิตทาบรุ้งทอง
ปลิวไสวในใจผอง
น้องพี่ผู้ตื่นรู้ธรรม
“เสียเจ้า”ไม่เสียใจ
ได้รู้รักอันลึกล้ำ
ชาติ-ศาสน์-กษัตริย์นำ
จะค้ำกอบกู้แผ่นดิน
ท่าน“วักทะเล”ใส
ใส่จานข้าวในคนกิน
รู้รสบททมิฬ
รู้สิ้นคมอุบายคน
ในวาระสุดท้าย
ยังเตรียมตายให้ได้ยล
ผองพันธมิตรฯ ท้น
ผองชนร่วมไว้อาลัยฯ
