เห็นรอยเท้าเคยยืนสะอื้นอก
อยากหยิบยกออกมาถ้าทำได้
คิดเกลื่อนกลบลบรอยน้อยน้ำใจ
โอ้อาลัยลานดินจะสิ้นรอย
เคยฝากฝังสั่งใจโอ้ใจเอ๋ย
เมื่อก้าวเลยมาไกลทำไมถอย
เสียแรงฟ้าหวังให้เกิดมาเลิศลอย
มัวมาคอยเนิ่นสายอายสุธา
ทะลึ่งโลดโดดได้ไม่ยอมหยุด
พลาดสะดุดเซถลำคว่ำถลา
ลื่นไถลลุกถลันรั้นขึ้นมา
ถนัดตาโธ่ล้มจนจมดิน
สงสารตัวชั่วหรือที่ดื้อสู้
จนอดสูเจ็บอายไม่วายสิ้น
ทั้งหยาบหยามหยันใจให้ได้ยิน
ราวพิษรินราดจิตอนิจจา
แหนงจิตฟ้าฟ้าเหวยใยเย้ยซ้ำ
ให้ชอกช้ำเจ็บอายน่าขายหน้า
สิ้นรอยดินใช่จะสิ้นคนนินทา
เมื่อชื่อตราไว้เพื่อหลู่ในหมู่ชน
เห็นรอยดินเคยล้มก็ขมจิต
อยากจะปิดเนตรเร้นไม่เห็นหน
สงสารตัวต่ำเคล้ารอยเท้าตน
อายผู้คนยังไม่วายมาอายดิน๚
อยากหยิบยกออกมาถ้าทำได้
คิดเกลื่อนกลบลบรอยน้อยน้ำใจ
โอ้อาลัยลานดินจะสิ้นรอย
เคยฝากฝังสั่งใจโอ้ใจเอ๋ย
เมื่อก้าวเลยมาไกลทำไมถอย
เสียแรงฟ้าหวังให้เกิดมาเลิศลอย
มัวมาคอยเนิ่นสายอายสุธา
ทะลึ่งโลดโดดได้ไม่ยอมหยุด
พลาดสะดุดเซถลำคว่ำถลา
ลื่นไถลลุกถลันรั้นขึ้นมา
ถนัดตาโธ่ล้มจนจมดิน
สงสารตัวชั่วหรือที่ดื้อสู้
จนอดสูเจ็บอายไม่วายสิ้น
ทั้งหยาบหยามหยันใจให้ได้ยิน
ราวพิษรินราดจิตอนิจจา
แหนงจิตฟ้าฟ้าเหวยใยเย้ยซ้ำ
ให้ชอกช้ำเจ็บอายน่าขายหน้า
สิ้นรอยดินใช่จะสิ้นคนนินทา
เมื่อชื่อตราไว้เพื่อหลู่ในหมู่ชน
เห็นรอยดินเคยล้มก็ขมจิต
อยากจะปิดเนตรเร้นไม่เห็นหน
สงสารตัวต่ำเคล้ารอยเท้าตน
อายผู้คนยังไม่วายมาอายดิน๚