โอ้ว่ามือกำยำฉันจำได้
เคยลูบไล้แผ่วเบาเอาใจฉัน
โอ้ว่าเพลงวังเวงเพราะเสนาะกรรณ
นกเขาขันกล่อมเจ้าจงเข้านอน
เมื่อดึกดื่นคืนค่อนนอนไม่หลับ
ใครประทับจูบวางฉันข้างหมอน
อยู่เป็นเพื่อนพัดวีคลายที่ร้อน
สอนสวดมนต์ขอพรตอนกลางคืน
ยิ่งนับวันนับวัยน่าใจหาย
เขาห่างเหินเมินคล้ายชายคนอื่น
ที่อาบน้ำป้อนข้าวให้เรากลืน
เดี๋ยวนี้ยื่นเมตตาให้แค่ทายทัก
โอ้ว่าตักอบอุ่นเคยหนุนเอ๋ย
ฉันอยากเกยเกลือกหัวลงทั่วตัก
ความวางเฉยนี่ฉันท้ออยากพ้อนัก
"พ่อยังรักลูกเท่าเก่าหรือเปล่าจ๊ะ"
เจ้านกเขาในคอนมานอนนิ่ง
ถูกทอดทิ้งเหงาหงอยเขาปล่อยปละ
ถึงขันเช้าไปจนบ่ายไม่เลยละ
ที่ไหนจะซึ้งเหมือนพร้อมฟังกล่อมไกว
นกเขาเอยเคยขันกระชั้นแจ้ว
เราโตแล้วหาตักอุ่นหนุนไม่ได้
ครั้นพบคนพอจะคุ้นอบอุ่นใจ
"เขา" ก็ไม่ไยดีเท่าที่ควร
