บนสายเปลกาลเวลา - อนุสรณ์ ลิ่มมณี

ก็ไกวเปลเวลาทอดมาถึง
ศรน้ำผึ้งซึ้งซ้อนแววอ่อนไหว
ชะลอผ่านม่านฟ้านภาลัย
ดิ่งลงไปในทรวงและดวงตา

วารีรสเลอศักดิ์ตำหนักสรวง
รอตักตวงเติมเล่ห์เสน่หา
มนต์เมฆหมอกนฤมิตทิพย์นิทรา
หรือจะราโรยฝันนิรันดร

วงเวียนวัยชีวิตพิศวาส
ดารดาษโดยสุขซึ่งซุกซ่อน
พิณปลายนิ้วพลิ้วกรีดคีตกร
ชะรอยร่อนเร่งเร้าอยู่เท่านาน

เพียงเพลงเปลเห่ฝากสู่ฟากฟ้า
รับรักมาเมืองดินถวิลหวาน
ดอกไม้ดาวพราวพรรณอันตระการ
ลอยลงบานฉานฉายประกายกรอง

ละลิ่วเลื่อนเลือนลับการหลับไหล
รื่นละไมริ้วลมคอยข่มหมอง

ตื่นตาตามความหวังเคยรังรอง
นิยายของความรักหรือจักทวน

ซึ่งสายเปลเร่คว้างระหว่างหาว
เมื่อถึงคราวขาดร่วงย่อมห่วงหวน
สิ้นเพลงเปลเห่ขวัญเคยรัญจวน
เสียงคร่ำครวญสะอื้นอ้อนสะท้อนแทน