เธอ - ขรรค์ชัย บุนปาน

๏ ลมหนาวพรูกรูเกรียวซอนเสี้ยวจิต
เชิญชาคริตเถิดขวัญรับวันใหม่
เจิดแจรงแสงทองผ่องอำไพ
สาดลูบไล้โลกแล้วอย่างแผ่วเบา

ลานฟ้าแผ้วเรืองรองงามผ่องผุด
โศกสิ้นสุดวานนี้ตามปีเก่า
ลองแรกแย้มรอยยิ้มสิพริ้มเพรา
เพื่อสองเราจะพิพรรธน์สวัสดี

ขวัญพี่เอ๋ยเคยร้างเหินห่างขวัญ
แต่พอครั้นเคียงกายกลับหน่ายหนี
สุขกมลหนหนึ่งนานพึงมี
ฟังเสียงพี่อ้อนหวานปลอบกานดา

"........โอ้เจ้าแก้วการะเกด
จอมหัวใจนัยเนตรของเชษฐา
รสรักอาบซาบซึ้งเคยตรึงตรา
นอนรอวันเวลาด้วยอาวรณ์

หนาวหันคว้าผ้าห่มหรือข่มหนาว
หมอนข้างยาวแนบชิด...ผิดสมร
กรพลั้งเผลอเพ้อไขว่...ก็ไร้กร
ใจอ่อนอ่อนหวิวหวาดแทบขาดใจ "

ลมหนาวปีใหม่นี้เหมือนปีนั้น
ผิดตรง...ขวัญ...เร้นแฝงอยู่แห่งไหน
นกเขาคู 'กรู๊...' เกี้ยวบินเกี่ยวไป
ฉันคอยคนมีไฝ...เธอ...ไม่มา

๒๕๐๘