คล้ายได้กลิ่นเหม็นเน่าความเศร้าหนึ่ง
จากมุมซึ่งหมักหมมอารมณ์หมอง
แว่วยินเสียงเอะอะฝุ่นละออง
กระดาษเก่าสุมกองร่วมร้องเพลง
สะเทือนใจไข่นกหล่นตกแตก
ละเอียดแหลกใกล้ตำนานเคยบานเบ่ง
สายธารหวานหวังช่างวังเวง
ละเลงรอยฉีกขาดชวนหวาดว้าง
ครอบครัวหนูในลังคือรังหนู
บานประตูปิดสนิทมิดหน้าต่าง
เส้นเค้าโครงรูปเหมือนซีดเลือนจาง
บันดาลใจในวันว่างอย่างลึกซึ้ง
เซลมา คารามี หรือ จีรดา
แววตาสะกดใครให้คิดถึง
เรียบงามธรรมดาแต่ตราตรึง
ท่วมหัวอกหนักอึ้งวัยครึ่งคน
ชะตากรรมมิรู้ชื่อ...หรือมิใช่!
เราหรือใครถูกพรากไปจากถนน
รอยคราบไคลอาบจับความอับจน
ไปพร้อมกับสายฝนหล่นอำลา
โลกชวนผู้เศร้าหม่นค้นซอกตู้
บันทึกเก่าพลิกดูยิ่งปริศนา
คือน้ำตาคำตอบค้างขอบตา
เหมือนว่ายินเสียงกระซิบจากยิบราน
อันนา คาเรนินา...
สงคราม สันติภาพพาใครกลับบ้าน
นั่งทับไข่จิ้งจก...สะทกสะท้าน
เปิดอ่านอัศจรรย์สมุดบันทึก
ใกล้ลูกเล็กเด็กแดงแห่งหนูบ้าน
ผ่านไปถึงหัวอกให้ตกผลึก
ปลุกแรงเรี่ยวเขียวชะอุ่มในหลุมลึก
ดูสิ...ความรู้สึกดั่งหมึกซึม
คล้ายเกี่ยวหน่วงช่วงยามเสียงจามลั่น
ทั้งหมดนั้นยัดเยียดให้เครียดขรึม
ข้างนอกฝนหล่นพรำมาอึมครึม
สะลือสะลึมซึมลึก...นึกถึงใคร
คล้ายได้กลิ่นหอมเศร้า...ความเศร้าหมอง
ฟุบอยู่ตรงมุมห้องแอบร้องไห้
จีรดา...ทั้งหมดนั้นฉันเสียใจ
โลกมันเศร้าเกินไป...สำหรับคุณ!
