หายนะ - อังคาร กัลยาณพงศ์



อโหใครหนอปล้นชาติไทย
ให้สิงคโปร์ใหญ่เหนือขวัญสยาม
ตั้งฐานทัพมหันต์ปัญญาทราม
ณ สนามบินอุดรฯเป็นราชธานีฯ

ซอกซากเอกราชมีเห็บหมา
กิเลสตัณหาหนาจะเป็นราชสีห์
มาฟักตัวตั้งฐานกาญจนบุรี
ข่มขี่เอกราชของชาติไทยฯ

หรือสิงคโปร์อยากเป็นจักรวรรดิ์
จัดเมืองไทยเป็นทาสร่วมสมัย
ถามเจ้าตากฯดูก่อนเป็นไร
พม่าใหม่สิงคโปร์ใครดีกว่ากันฯ

ซุกหุ้นซุกหวยรวยบัดซบ
ไม่รู้จบอัปยศอดสูมหันต์
เกิดเป็นมนุษย์เมากิเลสมัน
ตัณหานั้นจะอุดตันหัวใจฯ

จะอยู่ค้ำฟ้าเหมือนไม้เสียบผี
เป็นซากมัมมี่ผีดิบหรือไฉน
อยู่ยืนหมื่นปีอัปรีย์จัญไร
จะหลอกใครหลอกโคตรตนเองฯ

ไม่รู้ค่าสยามดินน้ำลมไฟ
หลงอเมริกาเป็นใหญ่โขมงโฉงเฉง
หรือจะรอสยามให้อลเวง
ตามเพลงยถากรรมนำไทยไปฯ

อย่างนี้ก้มเงยดูโลกมนุษย์
สุดอัปยศอดสูทุกสมัย
จักรวาฬนี้จะดูหน้าใคร
เพ่งไปก็เห็นแต่โคตรตนตายฯ

คงจะอยู่คู่ดินน้ำฟ้า
คิดไปคิดมาก็น่าใจหาย
สติปัญญามากเหมือนเม็ดทราย
บ่เห็นได้แต่สักเม็ดเดียวฯ

จะเหลืออยู่แต่น้ำกับฟ้า
ชะเลภูผาป่าชัฏไพรเขียว
กับวัดดอนวัดเดียวเจียว
หวาดเสียววิญญาณสะท้านเอยฯ