รูปรอยที่แตกต่าง - ธมกร

แดดเช้าเฉิดฉันตะวันรุ่ง

ทาทองท้องทุ่งและทิวไผ่
ภิกษุรูปนั้นเดินผ่านไป

เพียงกลดไตรจีวรและบาตรธุดงค์

ท่านหันมายิ้มพิมพ์ภาพเช้า

ทอดเงาวิมุติวิสุทธิสงฆ์
ดั่งเชิญเดินทางสร้างเส้นตรง

สู่องค์ธรรมทิพย์พระนิพพาน

ยกมือขึ้นสาธุโมทนา

ภิกษุแห่งมรรคาผู้กล้าหาญ
ท่านมีทางหมายโพธิญาณ

ฉันมีทางศานติกมล

ท่านเปลือยเท้าเปล่าก้าวไป

ฉันใส่รองเท้าเดินถนน
ท่านออกจากคฤหัสถ์ตัดกังวล

ฉันอยู่กับผู้คนระคนรัก

มิหมายรุดขุดรากโดยพรากพ้น

แต่หมายยลต้นตอการทอถัก
สัมผัสด้วยรู้สึกไม่ทึกทัก

ไม่ปักหลักแต่ปักเสาเหย้าการุณย์

ฉันพบว่าแสงเช้าย่อมผ่านเช้า

ไปโดยก้าวแห่งกาลอันอบอุ่น
สายจนบ่ายเย็นย่ำนำสมดุล

รอเกื้อหนุนเช้าใหม่หทัยทิวา

สิ้นกัปสิ้นกาลที่ตรงไหน

ตราบสิ้นอายุขัยลงเบื้องหน้า
ทางที่เลือกถูกแท้ในศรัทธา

ย่อมไม่เสียเวลาก้าวเดิน

แดดเช้าเฉิดฉันตะวันรุ่ง

ทาทองท้องทุ่งและเถื่อนเถิน
ภาพภิกษุลับตาพนาเนิน

ฉันเพลินกับภาพใหม่สดใสงาม