ไกลห่าง - อรอาย อุษาสาง

ผิผิวแทบผุสลาย
พายุแห่งลมหายใจผะผ่าวทุกเถ้าละอองชีวิต
ร่วงโรย และเรี่ยล้า
บนลาดเนินแห่งนิ่มคำ

เธอรอคอย ฉันเดินทาง
สะสมสายหมอกเจือกลิ่นเหม็นไหม้ในโพรงจมูก
สูดซับ และคำนึง
โลมล้างด้วยน้ำค้างแห่งงามคำ

งามอยู่คุ้งฟ้า
อาจฉันต้องเธอด้วยมือแห่งลม
ระบายระนิ้วด้วยปรารถนา
ถึงคลุ้มคลั่งคละฝัน
ที่ซึมแห้งกลางทะเลทราย
ดั่งโดดเดี่ยวในอาดูร
ผากแผ่รอหยดน้ำแห่งอาทร
จากรสลิ้นความทรงจำ