อู๋ถี

พบพานแสนยาก ยามจากข้องเข็ญ
ลมตะวันออกอ่อนแรง ดอกไม้ทั้งร้อยโรยรา
ไหมในฤดูใบไม้ผลิจนตัวตายใยจึงสิ้น
เทียนที่จุดกลายเป็นเถ้า น้ำตาเทียนจึงเหือดแห้ง

ยามรุ่ง หน้ากระจก ความทุกข์ทำให้ผมเปลี่ยนสี
ยามค่ำคืน ขับกวีกลางแสงจันทร์ให้เหน็บหนาว
จากที่นี่ สู่เขาเผิงไหลไม่ไกลนัก
นกสีฟ้าช่วยเยี่ยมแทนด้วยน้ำใจไมตรี

พระราชนิพนธ์แปลบทกวีจีน ในสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี