เราได้ปลูกดวงใจไปพร้อมกัน
ก่อนค่อย ๆ กลบฝังความลับบางประการเอาไว้
ฝากดวงใจฤดูกาลให้ช่วยคุ้มครองดูแล
เปลวแดดคือพ่อ สายฝนคือแม่
และฤดูหนาวนั้นคือศาสนา
ความลับจะเติบโตพร้อมให้ดอกผลอันหอมหวาน
เฉกเช่นวันวัยของผู้ปลูกฝัง
ดอกผลกลายเป็นผึ้ง เป็นผีเสื้อ เป็นสกุณา
เป็นด้านสวยงามในหัวใจอัปลักษณ์ของมนุษย์
ยิ่งผ่านเดือนปีก็ยิ่งเข้าใจชีวิตและโลกมากขึ้น
เป็นร่มเงาอ่อนโยนสมถะ
แต่ทว่าหัวใจของความลับยังดำรงอยู่
จนกว่ามนุษย์
จะสามารถเข้าใจภาษาของสกุณานั่นกระมัง
แต่บางครั้ง, การได้โอบกอดไม้ต้นนั้น
แล้วแนบใบหูลงไปยังดวงใจของเธอ
ความลับก็อาจไม่เป็นความลับอีกต่อไป
แล้วพลันตระหนักได้ว่า
ชีวิตคือการปลูกไม้ต้นเดียว
เพื่อหยั่งรากลงเสาะค้น
ความลับบางประการของชีวิต
