มืดมิดหมู่เมฆ
พายุโหมกระหน่ำ
คมไถพลิกดินกลบเมล็ด
รอท่าฝนห่าสอง
ฤดูเพาะปลูกเริ่มขึ้นอีกครา...
คุณที่รัก...
จงหว่านพืชพันธุ์อันดีงาม
ลงสู่ผืนแผ่นดินของคุณเถิด
ดูสิ... แม้วันนี้จะมีพายุร้าย
ชาวประมงยังผลักไสบุตรออกผจญทะเล
เพื่อพรุ่งนี้โลกจะได้นักเดินเรือผู้กล้า
ในวันที่ฟ้ามืดมิด...
จงหว่านความนึกคิดขบถต่อยุคสมัย
ไว้ในบุตรของคุณเถิด
สิ่งใดประเสริฐกว่านี้เล่า
วันพรุ่งนี้ยังคงเดินทางมา
พืชพันธุ์แห่งวันพรุ่งย่อมเขียวขจี
แกร่งกร้านท่ามกลางพายุ
เมื่อฤดูกาลหมุนเวียน
สิ่งใดจักหอมหวานเท่าดอกผลแห่งพืชพันธุ์อันดีงาม
เหล่านั้น
วันที่ฤดูเพาะปลูกผ่านไป...
คุณอาจเสียใจ
ที่ยังไม่ได้หว่านพืชพันธุ์อันใดลงสู่ผืนแผ่นดินของคุณ
ยังไม่สายเกินไปหรอก
แต่คุณต้องอดทนจึงจักสมหวัง
ในพืชพันธุ์อันดีงามของคุณ
Taken from "ป่าน้ำค้าง"
