ปิดประตูหน้าต่างไว้อย่างนี้
ให้เวลานาทีได้เคลื่อนผ่าน
ให้เงาทาบเปลี่ยนทิศวิจิตรกาล
ให้ดอกไม้ได้บานตามลำพัง
ปล่อยความงามความง่ายไว้เงียบเงียบ
ปล่อยภาพเรียบเพื่อเร้นเป็นมนต์ขลัง
ปล่อยเพลงเหงาแง่อดีตหวีดหวิวดัง
ปล่อยสายลมพรมสั่งรอยอาลัย
เราอาจหาเวลาว่างนั่งเหงาเหงา
อยู่กับมุมบ้านเก่าเฝ้ามองใกล้
ตระเวนตามความหลังที่ฝังใจ
หลุดออกไปจากห้วงปัจจุบัน
ก่อนมุ่งหน้าอนาคตทางคดโค้ง
กาลจะโยงกระแสกาลเล่าขานฝัน
ผ่านริ้วรอยร้าวรานผ่านคืนวัน
เร่งให้เรารู้ทันวันเวลา
