ร่มสีดำเก็บตัวเงียบในห้องหับ
เจ้าของไม่พาออกไปเดินเล่น
เพราะเขากลายเป็นคนที่ไม่เอาใจใส่กับอะไรทั้งสิ้น
ปล่อยเวลาเดินสะเปะสะปะไปไม่ใยดี
ทั้งหลับหูหลับตาหายใจให้ผ่าน ๆ
ปล่อยไว้นาน ๆ เข้า
เนื้อตัวเขาก็เริ่มจางเทาเหมือนภาพถ่ายขาวดำ
สายลมอันหนาวเย็นล้อมรั้วละอองฝนซา
ผีเสื้อสีขาวบินตกน้ำ ไหลไปจนสุดสายตา
วันนี้มิได้สั้นลง หรือยาวนานไปกว่าเมื่อวานนี้เลย
