Your novel, your stories, your journals, your letters, are suburbs
Of this big city.
The hotels are lit like office blocks all night
With scholars, priests, pilgrims. It's at night
Sometimes I drive through. I just find
Myself driving through, going slow, simply
Roaming in my own darkness, pondering
What you did. Nearly always
I glimpse you - at some crossing,
Staring upwards, lost, sixty year old.
My Reflection: ยอมรับว่ามีอคติกับ Ted Hughes แล้วก็เชื่อเหมือนหลายคนว่าพฤติกรรมการนอกใจของเขาเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ Sylvia Plath จบชีวิตตัวเองลง
บทกวีที่ผู้เขียนเขียนถึงภรรยาซึ่งเป็นกวีที่เสียชีวิตไปแล้วคือ Sylvia Plath เธอฆ่าตัวตายเมื่ออายุประมาณ 30 ปี อ่านประวัติของเธอและผู้เขียนซึ่งเป็นสามีแล้ว ใคร ๆ ก็เข้าใจว่า Ted Hughes เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เธอปลิดชีพตัวเอง กาลเวลาผ่านไปบัดนี้ตัวผู้เขียนคือชายชราที่หวนกลับไปครุ่นคิดถึงอดีตภรรยา ยามค่ำคืนในเมืองแห่งหนึ่งเขาขับรถช้า ๆ ผ่านไปเรื่อย ๆ เฝ้าคิดถึงสิ่งที่เธอทำลงไป ผู้เขียนเปรียบบทกวีของอดีตภรรยาเป็นเสมือนจุดมืดมนใจกลางเมืองและผลงานการเขียนด้านอื่น ๆ ของเธอคือย่านชานเมือง และไม่ว่าเขาจะไปที่ไหนก็ไม่อาจหนีเธอพ้น ตัวบทกวีให้ความรู้สึกหม่นหมองและว้าเหว่ของชายชรา ที่แม้ว่าในยามค่ำคืน เมืองนั้นจะสว่างและเต็มไปด้วยผู้คนตัวเขาก็ยังติดอยู่ในความมืดมนนั้น
อีกอารมณ์หนึ่งที่ได้จากบทกวีคือเรื่องของเมืองใหญ่ รู้สึกถึงความเปลี่ยวเหงา โดดเดี่ยว ที่แปลกก็คือเวลาคิดถึงเมืองใหญ่กลับได้บรรยากาศหดหู่ เปล่าเปลี่ยวเดียวดาย อ้างว้างและถูกทอดทิ้ง ขณะที่เมื่อมองภาพป่าเขา ทุ่งกว้างกลับรู้สึกเป็นอิสระ ร่าเริงและมีความสุข ทั้ง ๆ ที่ชีวิตในเมืองใหญ่มีผู้คนมากมาย (ที่น่าจะเป็นเพื่อนของเราได้) มีสิ่งอำนวยความสะดวกที่น่าจะทำให้เรามีความสุขมากยิ่งขึ้น
